Historia Pyrzyc to przede wszystkim historia ludzi budujących miasto i tworzących na przestrzeni wieków jego życie społeczne i kulturalne. Niektórzy z nich szczególnie odznaczyli się w pyrzyckiej historii. Jednymi z takich postaci są członkowie rodziny Blenno. Pierwszy z nich był pyrzyckim burmistrzem, zaś trzeci jest autorem eposu, który obecnie znajduje się… w Rosji.
Faustyn I Blenno był był jednym z pyrzyckich burmistrzów. Funkcję pełnił mniej więcej w latach 1544-1561. Odznaczał się wykształceniem wyższym w kierunku humanistycznym. Czas sprawowania przez niego funkcji w samorządzie przypadł na czas reformacji, stąd też Blenno, jako człowiek wykształcony opowiadał się za reformami religijnymi.
Z kolei Faustyn III Blenno pozostawił po sobie wyjątkowe dzieło: epos o wielkim pożarze miasta w roku 1496, który opublikowany został z okazji stulecia tego tragicznego w dziejach Pyrzyc wydarzenia. Dzisiaj o dziele wiemy niewiele. Prawdopodobnie jedyny ocalały egzemplarz znajduje się w Rosyjskiej Bibliotece Narodowej w Moskwie. Jak tam trafił? Tego nie wiemy. Możemy jedynie przypuszczać, że mógł podzielić los wielu dzieł sztuki i po prostu stał się łupem wojennym. „Deflagratio Pyritiae”, bo tak zwie się dzieło, wydrukowane zostało w szczecińskiej drukarni Kellnera. Z dostępnych źródeł wiemy, że dzieło napisane zostało w języku łacińskim. Jego tytuł w tłumaczeniu to po prostu „Pożar Pyrzyc”.
Coraz szerzej dostępne dzięki cyfryzacji źródła historyczne, pozwalają nam jednak poznać jego niewielkie fragmenty. Zostały one przytoczone w artykule prof. Dr Holsten „Do muzycznej historii Pyrzyc”, który ukazał się pod koniec XIX wieku w czasopiśmie „Pommersche Blatter fur die Schule und ihre Freunde” (tł. „Pomorskie Pismo dla Szkół i ich Przyjaciół”). Dotyczył organów w kościele św. Maurycego.
Pierwszy fragment brzmi: „Fuitque Mauritii templum: pulchris laquearibus omnes unde repercussae suavi modulamine voces. Cymbla tubaeque iacent: iacet organon.” Słowa te mówią mniej więcej o pięknym, promiennym i słodkim brzmieniu instrumentu z pyrzyckiego kościoła.
Drugi fragment: „In funus prodire volo requiemque sonare exequiis. Campana mihi puerisque repente dat signum, veteri de consuetudine.” opisuje najprawdopodobniej uczestnictwo chóru chłopięcego w pogrzebie ofiar pożaru. Co warto zaznaczyć Faustyn III pełnił funkcję rektora pyrzyckiej szkoły, a także kantora kościoła farnego.
Czy zapoznamy się kiedyś z pełną treścią eposu o jednej z największych tragedii w historii Pyrzyc? Z pewnością droga będzie długa, ale pewnie nie niewykonalna. Zadanie takie spocznie jednak zapewne na barkach przyszłych pokoleń Pyrzyczan.
Remigiusz Pajor-Kubicki, fot. Pyrzyce w roku 1618 wg Lubinusa